Χιόνι-χιόνι


Πεινάς;
εγώ ποτέ δεν πείνασα

Διψάς;
Εγώ ποτέ δεν δίψασα

Νυστάζεις και δεν έχεις πού να κοιμηθείς;
Εγώ είχα σπίτι πάντοτε

Μα εσύ, εσύ
ετούτη την αρρώστια
δεν την έχεις

****

Αν ησυχάσουν τώρα
οι άνεμοι που φέρνουν πέρα δώθε τα μαλλιά μου,
θα δεις πολύ καλά εκείνο που δεν πίστευες.
Ένα κρανίο όμοιο μ’όλα τ’άλλα.
Αυτά που φυλακίστηκαν κάτω απ’τα μάρμαρα
κι εκείνα που κυκλοφορούν μπανταρισμένα,
με κάθε είδους χρώματα.
Θα με πιστέψεις έτσι,
όταν σου έλεγα ότι κι εγώ είμαι σαν τους άλλους.
Θα καταλάβεις, αργότερα, καλύτερα.
Μην περιμένεις όμως μέχρι τότε.
Αν σταματήσει να φυσά,
γύρνα και κοίταξέ με.

****

(…)
«Τί είμαι Θεέ μου;»
Κλαίγοντας με αναφιλητά
Αναρωτιόταν ο Κάθαλο
Κι άλλοτε ονόμαζε Θεό ένα πουλί στον ουρανό
Κι άλλοτε στα νερά ένα ψάρι κι άλλες φορές,
όταν απ’το πολύ πιοτό
Το βλέμμα του να δει μακριά αδυνατούσε,
Έβλεπε τον Θεό σε κάποιον απ’τους ναύτες κι επειδή έβρισκε την
όψη του τόσο όμοια στη δική του,
Φούντωνε πιο πολύ ακόμα μέσα του το βάσανο της απορίας
Και τις τεράστιες παλάμες του γυρόφερνε επάνω στο λαιμό του κι
αχόρταγα περισσότερο, τον ρωτούσε:
«Τί είμαι Θεέ μου;»

****

Νάτο πάλι
Το φ ω ς
Μου γνέφει
Βαμβάκι το φεγγάρι από τη μία
Κι από την άλλη το χιόνι,
Ξανά, το χιόνι.

Αγγελική  Σιγούρου

 

-Σχισμός-


Η Δημιουργία βρίσκεται μέσα στο Δημιουργό και ο Δημιουργός μέσα στη Δημιουργία.  Εκείνος είναι που πλήρως πληροί κάθε τόπο.

Άντι Γκρανθ


Η ένωση, η πιο σφοδρή επιθυμία, η πιο μεγάλη αδημονία του ανθρώπου. Η ένωση με το θείο, η ένωση με τη φύση, με το έτερον, και τελικά, ως ύστατη ελπίδα, η ένωση με την ίδια του την ύπαρξη, που θα σημάνει το τέλος  της αδιάλειπτης σύγκρουσης και αγωνίας εντός του.

«Προσωρινά-Παντοτινά»


Πρώτα απ’ όλα θ’ απωλέσουμε  την ομορφιά.

Ύστερα την Απελπισία,

μετά την Προσμονή,

τέλος το Σώμα

(προσωρινά)

Όταν θα έχουμε κερδίσει τη Σοφία,

τιθασεύει το θυμό,

πλημμυρίζει τη Σκέψη,

και λησμονήσει την Απώλεια

(παντοτινά)

Πρώτα απ’ όλα θ’ απωλέσουμε τα Φτερά.

Μετά τον Ουρανό,

ύστερα την Προσευχή,

τέλος το Μάτι που απάνω θα κοιτάζει

(προσωρινά)

‘Όταν θα έχουμε νικήσει την Αγρύπνια.

Μετά του Φόβου τη ρίζα,

ύστερα την Επιθυμία του άλλου,

τέλος την Ανάγκη

(παντοτινά)

Πρώτα απ’ όλα θ’ απωλέσουμε τον Οίκο,

ύστερα την Τροφή

και το Νερό

τέλος τον Ύπνο

(παντοτινά)

Όταν θα έχουμε μάθει την Έρημο,

μάθει την Αντοχή,

συνηθίσει την Αλήθεια,

και ζήσει την Αγάπη

(προσωρινά)

Αγγελική Σιγούρου

Τυφλόμυγα


Στο μέλλον, η διαφθορά έχει τυφλώσει τους ανθρώπους, που αναγκάζονται πλέον να ζούνε  προσκολλημένοι σε έναν τοίχο, μη μπορώντας ποτέ να κινηθούν χωρίς αυτόν.

Εκεί γεννιούνται, εκεί συναντούν άλλους ανθρώπους, εκεί ονειρεύονται και εκεί τελικά πεθαίνουν. Όσο διαρκεί η ζωή τους στον τοίχο, μια μουσική έξω και μακριά από αυτόν, τους υπαγορεύει κάθε τους κίνηση-εφ’ όσον η ακοή είναι τώρα η κυρίαρχη όλων των αισθήσεων-και τους καταδικάζει εν τέλει σε ένα αίωνιο παιχνίδι: όσο ακούγεται η μουσική, το σώμα κινείται αναζητώντας την πηγή της. Μια αιώνια τυφλόμυγα, όπου οι όροι του παιχνιδιού καθορίζονται αποκλειστικά και μόνο έξω και μακριά από τον άνθρωπο, από μια μουσική. εκείνη που τους ζωντανεύει και που κατευθύνει την κάθε τους κίνηση είναι η ίδια που τους σκοτώνει, αφού τους παρασύρει, τους μαγεύει και τους πείθει να αποχωριστούν τελικά τον τοίχο και να την αναζητήσουν, σαν μια μακρινή υπόσχεση ελευθερίας. Και έτσι οι άνθρωποι ακολουθώντας τον ήχο, αποδεσμεύονται από την φυλακή τους, για να πέσουν τελικά στην παγίδα της μουσικής και να οδηγηθούν στον θάνατο, όπως τα παιδικά παιχνίδια που ξαφνικά μια μέρα χάνουν τον έλεγχο, ξεκουρδίζονται και σταματάνε για πάντα να κινούνται.

Σκηνοθεσία-Χορογραφία:Αγγελική Σιγούρου

Η επόμενη στιγμή


Αυτοσχεδιασμός πάνω στις μικρές αλλαγές

Το κοντινό μέλλον

η επόμενη στιγμή

ο χρόνος που περνά και μεταμορφώνεται ασταμάτητα

σε πριν σε τώρα και μετά

οι αμέτρητες μικρές αλλαγές

που πότε-πότε φτιάχνουν τις μεγάλες αλλαγές

οι αλλαγές μέσα μας

κι οι εξωτερικές αλλαγές

εκείνες που από μέσα αλλάζουνε το έξω

οι άλλες που απ’ έξω αλλάζουνε το μέσα

οι αλλαγές που επιδιώκουμε

εκείνες που έρχονται τυχαία

αυτές που μόνο ο καθένας προκαλεί στον εαυτό του

κι όσες οι άλλοι προκαλούν σε εμάς

ο χρόνος που μετρά τα πάντα

ο χρόνος που ορίζει

καθορίζει κι οδηγεί

ο χρόνος που μαζί επιτρέπει και απαγορεύει

οι στιγμές που επιθυμούμε και προσμένουνε

κι οι άλλες που περνάνε βιαστικά και χάνονται

οι στιγμές που φοβόμαστε και αποδιώχνουμε

κι οι άλλες που αιώνιες  μοιάζουν

και φωλιάζουνε στη μνήμη για όλη μας τη ζωή

οι στιγμές του κάθε ανθρώπου ξεχωριστά

οι στιγμές του συνόλου…

Η επόμενη στιγμή φέρνει συχνά μια αλλαγή

άλλοτε οικεία και γνωστή

άλλοτε ξένη και άγνωστη

άλλοτε ορατή

κι άλλοτε αδιόρατη

άλλοτε μοναχική

κι άλλοτε μοιρασμένη

Η χοροθεατρική ομάδα «Ακροποδητί», επιχειρεί να προσεγγίσει αυτοσχεδιαστικά το θέμα του κοντινού μέλλοντος, εστιάζοντας στις μικρές αλλαγές της κάθε επόμενης στιγμής, επιμηκύνοντας το χρόνο ώστε τελικά ν’ απελευθερωθεί έστω και στιγμιαία από τα δεσμά του

Σύλληψη: Αγγελική Σιγούρου

Γεννήθηκε στην Αθήνα, το 1973. Σπούδασε γαλλική φιλολογία, δραματική τέχνη, σύγχρονο και κλασικό χορό. Ποιήματά της έχουν δημοσιευτεί στα λογοτεχνικά περιοδικά Νέα Πορεία, Ποίηση, Δρομολόγιο, καθώς και στα ηλεκτρονικά περιοδικά Poeticanet και Poema.  Ζει στη Σύρο, όπου διδάσκει σύγχρονο χορό και όπου, το 2005, δημιούργησε τη χοροθεατρική ομάδα «Ακροποδητί». *Ν.Ι.Π.