Μικρά γυμνάσματα λησμονιάς


‘Αγνωστα Εγκλήματα..
«Συχνά, όταν ήμουν παιδί, οι μεγάλοι κουβέντιαζαν χαμηλόφωνα, μόνο και μόνο για να μην κρυφακούσω.’Ετσι μου σκότωσαν για πάντα τον επίλογο.»

Συγκομιδή..

«Κι όταν με πλησίασαν με προτεταμένα όπλα, εγώ χαμογέλασα με περιφρόνηση και σηκώνοντας τα χέρια μου ψηλά άρχισα να μαζεύω τα μήλα της χρονιάς.»

Εφαρμοσμένος Μαρξισμός..
«Και καμιά φορά ενώ είμαι μόνος στην κάμαρα, κρύβω τα λίγα χρήματά μου, για να μπαίνει πιό άφοβα απ΄το παράθυρο το φως του φεγγαριού.»

Ανταμοιβή..
«‘Ενα παιδί κοιμάται.’Ολη τη μέρα έκλαψε. Αλλά τώρα χαμογελάει καθώς η Μεγάλη ‘Αρκτος του γλείφει με τη χρυσαφιά της γλώσσα το ξεσκέπαστο πόδι του.»

Αισθητική..
«‘Οσο για κείνη την ιστορία, υπάρχουν πολλές εκδοχές. Η καλύτερη όμως πάντα είναι αυτή που κλαίς.»

Διαθήκη..
«‘Ισως να το΄βρα. Αλλά δεν θα σας το πω. Γιατί τότε εσείς τι θα ψάχνετε?»

Απάντηση..
«-Μα πως περπατάς επί των κυμάτων? ρώτησα.
-‘Εχασα το δρόμο, μου λέει.»

Ο Ποιητής..
«Προσπαθεί να φαίνεται ήρεμος. Να μοιάζει με τους άλλους. Κι είναι στιγμές που το κατορθώνει.
‘Ομως τις νύχτες δεν μπορεί να κοιμηθεί. Οι μεγάλες φτερούγες του δεν χωράνε μέσα στον ύπνο.»

Καθ’ Ημέραν Βίος..

«Οι άνθρωποι βιάζονται.. ‘Εγνοιες, βιοτικές συνθήκες, όνειρα, συμβιβασμοί..
Πού καιρός να γνωρίσουν τη ζωή τους!»

Αδιευκρίνιστα Σημεία..

«‘Ολοι γύρισαν. Μόνον οι ποιητές έμειναν για πάντα εκεί.»

Ποιητές..
«‘Υποπτοι θαυματοποιοί που πυροβολούν τις λέξεις και γίνονται πουλιά!»

Πείρα Αιώνων..
«Γιαυτό σου λέω, μην κοιμάσαι, είναι επικίνδυνο. Μην ξυπνάς, θα μετανιώσεις.»

Το Τέλειο ‘Εγκλημα..

«Καμιά φορά, μαζεύεται κόσμος κάπου, όλοι κοιτάζουν στο ίδιο σημείο, αλλά δεν βλέπουν τίποτα.
Γιατί πάντα γίνεται ένα έγκλημα εκεί που δε συμβαίνει τίποτα.»

Προσμονή..

«Η γυναίκα καθόταν στον κήπο και γύρω της, σαν ανταύγεια, έφεγγε η αιώνια προσμονή της – περίμενε, λέει, κάτι που άκουσε να της ψιθυρίζουν κάποτε μες στον ύπνο της.
– Τί? τη ρωτούσα, σχεδόν φοβισμένος από την τόση απεραντοσύνη.»

Παρελθόν..
«‘Ας γράψουμε λοιπόν ένα γράμμα με παραλήπτη ανύπαρκτο κι όπως περπατάμε ας το αφήσουμε να μας πέσει, τάχα, κατά τύχη στο δρόμο. Αύριο, μεθαύριο, θα το βρούν ξεθωριασμένο απ΄τη βροχή και τότε θα’χει πάρει όλο το νόημά του.»

‘Ερωτας..
«Κι όταν πεθάνουμε να μας θάψετε κοντά-κοντά, γιά να μην τρέχουμε μέσα στη νύχτα να συναντηθούμε!»

Οι Ποιητές Γυρνούν Ανάμεσά Μας..
«Φτωχοί που περνάνε στους δρόμους, κρύβοντας στα φαρδιά ξεχειλισμένα πανωφόρια τους κάποιον ποιητή, που τον αρνήθηκε η φύση ή τον ξεγέλασαν οι περιστάσεις. Αλλά που τους χαρίζει καμιά φορά τα πιό ωραία τους δάκρυα.»

Επιμύθιο..

«Τότε χτύπησαν την πόρτα. Εγώ, αφελής όπως πάντα, πήγα κι άνοιξα.
Κι έτσι μια καινούργια θλίψη μπήκε στον κόσμο.»

Από τον Τάσο Λειβαδίτη

(1922-1988)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s