Ειρηνικό τελείως καθημερινό πρωινό


Σήμερα το πρωί, Σάββατο, στις έντεκα του Απρίλη (Παρασκευή…ακόμα εννέα του Απρίλη)
Όπως κάθε πρωί ανάμεσα Μάρτη κι Οκτώβρη, μία παρέα
Πουλιά που κελαηδούσαν, με απόσπασε
Απ’ τη δουλειά μου

Ολόκληρη τη νύχτα ήμουν απασχολημένος
Γράφοντας, ξεφυλλίζοντας (τελείως ξεχασμένος, τελείως στο
Γραπτό μου βυθισμένος) την εργασία μου για το
«Τέλος της μοναξιάς»

Τώρα, πέντε η ώρα και τριάντα, με το θόρυβο
Του πρώτου τραμ, αναλογίζομαι το
Αληθινό ξανά: τον εαυτό μου, καθώς κάθεται εδώ
Με πονεμένη πλάτη και στεγνό από το κάπνισμα λαιμό

Τα βιβλία, οι πολυδιαβασμένες τους σελίδες (πάντα
Κάπως εμφαντικές σημειώσεις στο περιθώριο)
Ρολόϊ ασημένιο, ένας χαρτοκόπτης από αλάβαστρο

Όπως κάθε πρωί, θ’ αδειάσω το
Τασάκι αμέσως, θα περπατήσω στα σκοτεινά δωμάτια
Ίσως για λίγο
Απ’ το παράθυρο θα ατενίσω τις ακόμα ήσυχες οδούς

Μέχρι επάνω στην κατοικία, όπου μένει ο αδελφός μου
Θα ξαπλώσω, σχεδόν κρυφά
Για λίγο στο κρεβάτι της γυναίκας μου
Θ’ αφουγκραστώ τον ύπνο της και

θα παραδεχτώ (χωρίς πικρία, βεβαίως), ότι τα περισσότερα
Θα γίνουν κι εν τη απουσία μου
Μετά θα ρίξω τελικά
Μια τελευταία ματιά στα πυκνογραμμένα φύλλα

Με το επίμονο αίσθημα, πως έχω κάνει κάτι
Κάτι καλό, χρήσιμο
Και, όπως πάντα, θ’ απωθήσω τα ερωτηματικά
«Γιατί;» και «Για ποιον;»

Ντίτερ Λάιζεγκανγκ-τα περισσότερα θα γίνουν κι εν τη απουσία μου

(1942-1973)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s