Το τελευταίο τραγούδι


Μπογιατισμένο, όχι άδειο
βαμμένο είναι το σπίτι μου
στο χρώμα των μεγάλων
βασάνων και παθών.

Θα γυρίσει απ’ το κλάμα,
που το ‘χαν πηγαιμένο,
με το έρημο τραπέζι,
με το ρέπιο κρεβάτι.

Θ’ ανθίσουν τα φιλιά
πάνω στα μαξιλάρια.
Κι απ’ τα κορμιά ένα γύρο
θα υψώσει το σεντόνι
το πυκνό αγιόκλημά του
νύχτερο, μυρωμένο.

Το μίσος ξεθυμαίνει
πίσω απ’ το παραθύρι.

Θα ‘ναι απαλό το νύχι.

ΑΣΤΕ ΜΟΥ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ…

του Joan Manuel Serrat σε ποίηση Μιγκέλ Ερνάντεθ


Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s