Maria’s Eyes


…και τίποτα δε χάνεται , μα όλα είναι για πάντα μέσα σου κι οι νεκροί κι οι σημαίες κι οι όρκοι και τα χρόνια που φύγανε και τα χρόνια που έρχονται . Και τα τραγούδια και τα δάκρυα κι οι φτυσιές κι οι ταπεινώσεις κι όλα τα όνειρα μέσα σου. Κι είσαι ξέχειλος από ανθρώπινα πεπρωμένα . Κι ο υπάλληλος ένοιωσε τόσο βαθιά χαρούμενος, π’ ούτε καν χαμογελούσε, υπέρτατη, σιωπηλή χαρά , πάνω απ΄ το γέλιο, αγγίζοντας απ΄ την άλλη άκρη του απείρου , τον πόνο. Και τότε κατάλαβε ξαφνικά, πόσο ο μεγάλος, δυνατός κόσμος έχει ανάγκη ν ΄ ακουμπάει στους ανίσχυρους  ώμους μας. Κι όταν πεθάνεις, βέβαια, θα πάψεις να υπάρχεις.

«Μα όσο ζεις είσαι αθάνατος»

Και πέρα στο βάθος απλώνεται η πόλη απέραντη, πολύβουη, κατάφωτη αμφιθεατρική, σαν ένα αρχαίο, γιγάντιο στάδιο όπου οι δειλοί δεν έχουν θέση.

Απόσπασμα από «Οι γυναίκες με τα αλογίσια μάτια» -Τάσος Λειβαδίτης

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s