Λέξεις, έξεις, έλξεις…


Μια φορά και έναν καιρό ήταν το Λάμδα, το πρώτο γράμμα των Λέξεων που είχε ένα όνειρο: να δραπετεύσει από αυτές. Η ιδέα της φυγής τού έγινε εμμονή και του πρόσφερε μια βαθιά μελαγχολία: ήθελε να ζήσει, να φύγει και να χαρεί ή να χαθεί. Μια μέρα λοιπόν το Λάμδα επαναστατεί και χάνεται και οι Λέξεις της ιστορίας μας γίνονται έξεις (=συνήθεια που αποχτά κανείς από την επανάληψη της ίδιας πράξης ή από την επίδραση του ίδιου παράγοντα).

Καθώς το Λάμδα εξαφανίστηκε, το πρόσωπο των Λέξεων έχασε τη μορφή του και γεύτηκε μιαν απώλεια παραλυτική. Χρειάστηκε λίγος χρόνος για να βρει δύναμη και να (παρα)καλέσει το Λάμδα με αγωνία να γυρίσει πίσω. Αυτό καλά κρυμμένο στην ανυπαρξία των έξεων, έθεσε τους δικούς του όρους: «Αν θα γυρίσω πίσω θέλω να κάνω βόλτες, να κινούμαι ελεύθερα… Ακούς; Θέλω να ζήσω, να περιπλανηθώ, να νιώσω αγκαλιές και βλέμματα, θέλω να πω γλυκά ψέματα και να ακούσω παραμύθια που δεν είναι ψεύτικα, παρηγορητικά υπόσχονται ένα «αίσιο τέλος», παραμύθια όπου κάθε τέλος είναι μια αρχή, παραμύθια που νικάνε το χρόνο, σε πηγαίνουν πίσω-μπρος, μια φορά και έναν καιρό, πότε; τότε!»

Το Λάμδα επέστρεψε πίσω και άρχισε τις βόλτες και όταν κουράστηκε κάθισε ανάμεσα στο ε και το ξ για να ξαποστάσει και οι Λέξεις έγιναν έλξεις (=η δύναμη που συγκρατεί τα μόρια της ύλης σε επαφή μεταξύ τους, η γοητεία).

Κάποια στιγμή το Λάμδα της ιστορίας μας βαρέθηκε την αγκαλιά του ε και του ξ, βαρέθηκε τις αγκαλιές και τις βόλτες γενικώς και μετακινήθηκε εκεί από όπου ξεκίνησε στην αρχή των Λέξεων. Τις είδε να χαμογελάνε και από τη χαρά τους να γεννούν άλλες Λέξεις. Και γέμισαν με Λέξεις τα χείλη των τραγουδιστών και των εραστών, οι λευκές σελίδες των ποιητών, οι κουρασμένες διανυκτερεύουσες οθόνες των υπολογιστών και οι μικροσκοπικές οθόνες κινητών τηλεφώνων. Γέμισε Λέξεις ο τόπος, ο ουρανός, τα σύννεφα, οι σταγόνες της βροχής, τα πάντα τυλίχτηκαν από μια επιδερμίδα φτιαγμένη από λέξεις. Και κάτω από το λεκτικό περιτύλιγμα των πραγμάτων πάλι Λέξεις φώλιασαν και έφτιαξαν μια ρηματική ουσία που νικάει τις σιωπές, νικάει το μηδέν και το κενό. Ενας κόσμος λεκτικός, κειμενικός, υποκειμενικός, αντικειμενικός, διακειμενικός και κυρίως επικειμενικός… ο κόσμος μας.

Το Λάμδα της ιστορίας μας μαγεμένο από τη δύναμη των Λέξεων βούρκωσε και εξομολογητικά μονολογούσε: «Αγαπώ τις έξεις, αγαπώ και τις έλξεις αλλά σαν το πάθος για τις Λέξεις δεν έχω νιώσει ποτέ. Αυτές δίνουν νόημα στη ζωή και διηγούνται ιστορίες για κόσμους μακρινούς, εκτός μου και εντός μου, που δεν μπορούν ούτε οι έξεις ούτε οι έλξεις να αγγίξουν, να αντικρίσουν, να χαϊδέψουν και να χαρίσουν» παραδέχτηκε το Λάμδα και αγκάλιασε σφιχτά τις Λέξεις, τις γέμισε με φιλιά και έδωσε όρκο αιώνιας αγάπης: «Τις Λέξεις θα αγαπώ για πάντα (και μη μου πεις πως δεν υπάρχει για πάντα) που με αφήνουν μερικές φορές να τις προδίδω»… «Ως την επόμενη φορά που μια δύναμη που δεν έχει όνομα, δεν έχει πρόσωπο, ούτε πρόσημο με σπρώξει και πάλι μακριά να δραπετεύσω, να αλητεύσω, να αληθεύσω, να φύγω, να χαθώ κι αν νιώσω έτσι να επιστρέψω ξανά…»

από τον Θωμά Σιώμο

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s