Και ξαφνικά ξυπνάς…


Επηρεασμένη από τους στίχους του τραγουδιού του Δ.Σαββόπουλου (Μια φορά σ΄ αυτή την ζήση)

Και ξαφνικά ξυπνάς κι ανάβει ο καραγκιόζ-μπερντές…Και ξαφνικά ξυπνάς κι ακούγονται ακατάληπτες κουβέντες…  Και εξίστασαι ειπείν σεαυτώ: «Μα πώς βρέθηκα εδώ;»  Και ρωτάς τον καλό σου εαυτό: «Πού πηγαίνει από δω;» Κι από μέσα μιλάει μια φωνή… Same as it ever was ( ίδια όπως ήτανε)  Same as it ever was (ή όπως ανέκαθεν)  Same as it ever was (Νυν και αεί, θα πει)

Αφήνεις  μία κατάσταση πίσω σου, που τα όριά της σ΄είχαν εγκλωβίσει. Και ξαφνικά, βρίσκεσαι  σε μία άλλη κατάσταση, εντελώς διαφορετική και εξωπραγματική, αλλά και τόσο ενδιαφέρουσα και αναθεωρείς  τα πάντα για τη ζωή σου… Μπορείς να δεις  τον εαυτό σου, πλέον  να περπατάει μόνος,  να πάψεις  να σπας καθρέφτες,  να  έχεις μάθει να τον αγαπάς. Ξυπνάς μ’ αυτήν την παράξενη αίσθηση. Δεν θυμάσαι τι ονειρεύτηκες, δεν θα κράτησε παρά λίγα δευτερόλεπτα.  Ο ευσεβής πόθος όμως να φύγεις μακριά. Λες και οι εποχές έχουν μπερδευτεί  (Μάλλον επειδή έχεις την ηλίθια έπαρση ότι μπορείς να τις εξουσιάζεις)   Εικόνες ανάκατες.  Και η παλέτα με τα χρώματα, πάλι λειψή. Δεν σε νοιάζει να έχεις τίποτε μαζί σου, τίποτε επάνω σου.  Εκτός ίσως από τα κομμάτια σου.  Αρκεί να δραπετεύσεις. Δεν ξέρω αν τελικά φταίει αυτή η πόλη που σαμποτάρει την κάθε εποχή και τη δείχνει άσχημη.  Που σε κάνει να θες να το βάλεις στα πόδια. Είναι όμως που μερικές φορές, το μόνο που σκέφτεσαι, είναι να ξεφύγεις απ’ τον εαυτό σου…

Υδάτων η καταπόντισις  υδάτων και η πλοήγησις… Πολλών υδάτων γέμει ο ωκεανός.  Βάθυνε τον ωκεανό σου!  Απλώσου, απλώσου, απλώσου!   Τρέχει ο καιρός, περνάει… κι όμως κάτω από  το μπετόν παφλασμός πολλών νερών.  Στη γαλανή ξανά στα νερά τα φωτεινά,  η αμμουδιά κρατάει το αχανές των θαλασσών. Και ξανα-ρωτάς τον καλό σου εαυτό: «Αυτό το σπίτι, τι να σημαίνει;» Και εξίστασαι: «Η λεωφόρος, πού να πηγαίνει;» Και εξίστασαι ειπείν σεαυτώ· «Βαδίζω σωστά;  βαδίζω στραβά;» Κι από μέσα η φωνή επαυξάνει· «Θεέ μου, τι έχω κάνει!» Τρέχει ο καιρός, περνάει κι όμως μια γλυκιάν αυγή κάτι τον σταματάει  Παρελαύνει υπό την γη η πομπή των υδάτων, των ζειδώρων ναμάτων.  Στέκει ο καιρός ορθός, καταυγάζεται ο βυθός… (απροσδόκητη αυγή)


Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s