Delerium


Όποιος μέθυσε θέλει να πιεί,όποιος ονειρεύτηκε θέλει να ονειρεύεται.Δεν παραιτείται απ’ αυτή τη γοητευτική άβυσσο απ’ αυτό τον ήχο του απύθμενου ,απ’ αυτή την είσοδο στο απαγορευμένο, απ’αυτή την προσπάθεια ν’ αδράξει το άπιαστο και να δει το αόρατο. Ξαναγυρνά σ’αυτό , γέρνει πάνω του , κάνει ένα βήμα μπροστά , ύστερα δύο. Κι έτσι είναι που κάποιος εισχωρεί στο αδιαπέραστο κι εκεί είναι που ανακαλύπτει τη δίχως όρια απελευθέρωση του απέραντου διαλογισμού

(Victot Hugo)

Οι τρεις τελευταίες επιθυμίες του Μεγάλου Αλεξάνδρου…!


Ευρισκόμενος στα πρόθυρα του θανάτου, ο Αλέξανδρος συγκάλεσε τους στρατηγούς του και τους κοινοποίησε τις τρεις τελευταίες επιθυμίες του.
1] Να μεταφέρουν το φέρετρό του στους ώμους και να το περάσουν από τους καλύτερους γιατρούς της εποχής.
2] Τους θησαυρούς που είχε αποκτήσει [ ασήμι, χρυσάφι, πολύτιμους λίθους ] να τους σκορπίσουν στη διαδρομή μέχρι τον τάφο του.
3] Τα χέρια του να μείνουν να λικνίζονται στον αέρα,έξω από το φέρετρο, στη θέα όλων.
Ένας από τους στρατηγούς, έκπληκτος από τις ασυνήθιστες επιθυμίες, ρώτησε τον Alejandro ποιοί ήταν οι λόγοι.
Ο Μέγας Αλέξανδρος του εξήγησε:
1] Θέλω οι πιο διαπρεπείς γιατροί να σηκώσουν το φέρετρό μου, για να μπορούν να δείξουν με αυτό τον τρόπο ότι εκείνοι δεν έχουν ,μπροστά στο θάνατο, τη δύναμη να θεραπεύουν!
2] Θέλω το έδαφος να καλυφθεί από τους θησαυρούς μου, για να μπορούν όλοι να βλέπουν ότι τα αγαθά που αποκτούμε εδώ, εδώ παραμένουν!
3] Θέλω τα χέρια μου να αιωρούνται στον αέρα, για να μπορούν οι άνθρωποι να βλέπουν ότι ερχόμαστε με τα χέρια άδεια και με τα χέρια άδεια φεύγουμε, όταν τελειώσει για εμάς ο πιο πολύτιμος θησαυρός που είναι ο χρόνος!
» Ο ΧΡΟΝΟΣ» είναι ο πιο πολύτιμος θησαυρός που έχουμε, γιατί είναι περιορισμένος. Μπορούμε να δημιουργήσουμε χρήμα, αλλά όχι περισσότερο χρόνο. Όταν αφιερώνουμε χρόνο σε ένα πρόσωπο, του παραχωρούμε ένα μέρος από τη ζωή μας που ποτέ δεν θα μπορέσουμε να αναπληρώσουμε.
Ο χρόνος είναι η ζωή μας…
ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΔΩΡΟ που μπορείς να δώσεις σε κάποιον είναι ο χρόνος σου !!!
και εσύ, φίλε μου, αν έχεις τη «διαίσθηση»,
θα καταλάβεις ποιος, πότε και γιατί σου δίνει το ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΔΩΡΟ !!!

πηγή:http://ellinikiafipnisis.blogspot.com/2010/06/blog-post_18.html

«Το Μπουλούκι»


Στον τοίχο η ασπρόμαυρη καριέρα,

να μου θυμίζει την πορεία μιας ζωής,

στα χρόνια που ζητούσα άλλο αέρα,

σε ρόλους με κατάθεση ψυχής…

Οι δρόμοι μου ξανάρχονται στην μνήμη,

που σε πλατείες έβγαζαν χωριών,

και εκείνη, έπειτα, η ευθύνη:

να παίζεις θέατρο στα μάτια των απλών…

Έπαιζα και ένιωθα αμέσως πως πετούσα,

και είχα φτερά μου το σανίδι της σκηνής,

έκανα αυτό που πάντα λαχταρούσα,

να είμαι ένας άλλος, κι ο εαυτός μου αφανής…

Από:Κώστας Χρηστάκης

Τυφλόμυγα


Στο μέλλον, η διαφθορά έχει τυφλώσει τους ανθρώπους, που αναγκάζονται πλέον να ζούνε  προσκολλημένοι σε έναν τοίχο, μη μπορώντας ποτέ να κινηθούν χωρίς αυτόν.

Εκεί γεννιούνται, εκεί συναντούν άλλους ανθρώπους, εκεί ονειρεύονται και εκεί τελικά πεθαίνουν. Όσο διαρκεί η ζωή τους στον τοίχο, μια μουσική έξω και μακριά από αυτόν, τους υπαγορεύει κάθε τους κίνηση-εφ’ όσον η ακοή είναι τώρα η κυρίαρχη όλων των αισθήσεων-και τους καταδικάζει εν τέλει σε ένα αίωνιο παιχνίδι: όσο ακούγεται η μουσική, το σώμα κινείται αναζητώντας την πηγή της. Μια αιώνια τυφλόμυγα, όπου οι όροι του παιχνιδιού καθορίζονται αποκλειστικά και μόνο έξω και μακριά από τον άνθρωπο, από μια μουσική. εκείνη που τους ζωντανεύει και που κατευθύνει την κάθε τους κίνηση είναι η ίδια που τους σκοτώνει, αφού τους παρασύρει, τους μαγεύει και τους πείθει να αποχωριστούν τελικά τον τοίχο και να την αναζητήσουν, σαν μια μακρινή υπόσχεση ελευθερίας. Και έτσι οι άνθρωποι ακολουθώντας τον ήχο, αποδεσμεύονται από την φυλακή τους, για να πέσουν τελικά στην παγίδα της μουσικής και να οδηγηθούν στον θάνατο, όπως τα παιδικά παιχνίδια που ξαφνικά μια μέρα χάνουν τον έλεγχο, ξεκουρδίζονται και σταματάνε για πάντα να κινούνται.

Σκηνοθεσία-Χορογραφία:Αγγελική Σιγούρου

Ξελασπώστε το Μέλλον


Το μέλλον δεν θάρθει μόνο του, αν εμείς δεν πάρουμε τα μέτρα μας.

Άρπαξέ το απ’ τ’ αφτιά, κομσομόλ!

Άρπαξέ το απ’ την ουρά, πονιέρη!

Ο σοσιαλισμός δεν είναι μια φανταστική πριγκίπισσα

για να την ονειρευόμαστε την νύχτα.

Λογάριασε

σκέψου

σημάδεψε καλά

και προχώρησε…

Ο σοσιαλισμός δε βρίσκεται στη γη,

μονάχα με στον ιδρώτα των εργοστασίων.

Αλλά στο σπιτικό μας,

στο τραπέζι, στις σχέσεις, στην οικογένεια, στα ήθη.

Αυτός που όλη τη ημέρα,

σαν σε ένα κακογρασαρισμένο καρότσι

γρατζουνάει βρισιές

Αυτός που λιποθυμά

όταν αναστενάζει η μπαλαλάικα

αυτός

δεν έχει φτάσει το μπόι του μέλλοντος.

Στο μέτωπο δουλεύουν τα μυδράλλια,

δε βρίσκεται μονάχα εκεί ο πόλεμος.

Η πίεση της φαμίλιας, του σπιτικού

δεν είναι για μάς μικρότερη απειλή.

Όποιος δεν αντιστέκεται στην οικογενιακή δέσμευση

και κοιμάται στην καλοζωία

των χάρτινων τριαντάφυλλων

αυτός εκεί δεν έχει φτάσει το μπόι

της δυνατής ζωής που έρχεται.

Σαν μια γούνα

το ίδιο και ο καιρός κατατρώγεται

από καθημερινούς σκόρους.

Το ρούχο των σκονισμένων ημερών μας

σε σένα να το τινάξεις,  κομσομόλ.

Η επόμενη στιγμή


Αυτοσχεδιασμός πάνω στις μικρές αλλαγές

Το κοντινό μέλλον

η επόμενη στιγμή

ο χρόνος που περνά και μεταμορφώνεται ασταμάτητα

σε πριν σε τώρα και μετά

οι αμέτρητες μικρές αλλαγές

που πότε-πότε φτιάχνουν τις μεγάλες αλλαγές

οι αλλαγές μέσα μας

κι οι εξωτερικές αλλαγές

εκείνες που από μέσα αλλάζουνε το έξω

οι άλλες που απ’ έξω αλλάζουνε το μέσα

οι αλλαγές που επιδιώκουμε

εκείνες που έρχονται τυχαία

αυτές που μόνο ο καθένας προκαλεί στον εαυτό του

κι όσες οι άλλοι προκαλούν σε εμάς

ο χρόνος που μετρά τα πάντα

ο χρόνος που ορίζει

καθορίζει κι οδηγεί

ο χρόνος που μαζί επιτρέπει και απαγορεύει

οι στιγμές που επιθυμούμε και προσμένουνε

κι οι άλλες που περνάνε βιαστικά και χάνονται

οι στιγμές που φοβόμαστε και αποδιώχνουμε

κι οι άλλες που αιώνιες  μοιάζουν

και φωλιάζουνε στη μνήμη για όλη μας τη ζωή

οι στιγμές του κάθε ανθρώπου ξεχωριστά

οι στιγμές του συνόλου…

Η επόμενη στιγμή φέρνει συχνά μια αλλαγή

άλλοτε οικεία και γνωστή

άλλοτε ξένη και άγνωστη

άλλοτε ορατή

κι άλλοτε αδιόρατη

άλλοτε μοναχική

κι άλλοτε μοιρασμένη

Η χοροθεατρική ομάδα «Ακροποδητί», επιχειρεί να προσεγγίσει αυτοσχεδιαστικά το θέμα του κοντινού μέλλοντος, εστιάζοντας στις μικρές αλλαγές της κάθε επόμενης στιγμής, επιμηκύνοντας το χρόνο ώστε τελικά ν’ απελευθερωθεί έστω και στιγμιαία από τα δεσμά του

Σύλληψη: Αγγελική Σιγούρου

Γεννήθηκε στην Αθήνα, το 1973. Σπούδασε γαλλική φιλολογία, δραματική τέχνη, σύγχρονο και κλασικό χορό. Ποιήματά της έχουν δημοσιευτεί στα λογοτεχνικά περιοδικά Νέα Πορεία, Ποίηση, Δρομολόγιο, καθώς και στα ηλεκτρονικά περιοδικά Poeticanet και Poema.  Ζει στη Σύρο, όπου διδάσκει σύγχρονο χορό και όπου, το 2005, δημιούργησε τη χοροθεατρική ομάδα «Ακροποδητί». *Ν.Ι.Π.

Από τους χειμώνες…στα καλοκαίρια…


Ας περάσουμε από τους χειμώνες…

«Δυστυχής η εξαγόμενη απορροή»


Κοιτάζω το θλιβογόνο χιόνι
που περίεργους συνειρμούς ενώνει.
Αισθητή η παρουσία των προγόνων
και μάταιη η προσπάθεια των αγώνων
ενάντια στου χρόνου τη ροή.
Δυστυχής η εξαγόμενη απορροή.
Έγινε πάλι κάτι για να με θλίψει
και το ποίημα αυτό θα το κρύψει.
Με το δικό του τρόπο τον περίτεχνο
όμορφα και ξέθωρα το κρύβει,
όπως το χαρούμενο και περίτεχνο
χρόνο που υπήρχε στην ήβη.
Το χιόνι από τις σκεπές δεν γλυστρά
αναπολώ τις μέρες μου στο Μυστρά,
που ίσως με εκείνον τον τρόπο
και καταβάλοντας καινούργιο κόπο
τον εαυτό μου εξαρχής να περιφρουρίσω
και με φύλακες να τον επιφρουρίσω.
Αλλά αντί για τείχη πετρόκτιστα
εγώ θα έχω συμπεριφορόκτιστα.
Κάθε κακό στοιχείο μου θα το ξεριζώσω,
μήπως και μπορέσω έτσι και σώσω
κάτι από τα τελευταία μου που απομένουν
που με κάνουν ευτυχή και δεν επιμένουν.
Στις πρέπουσες κοινωνικές συμπεριφορές
με τις οποίες οι άνθρωποι καλουπώνονται
και είναι πολλές οι φορές
που εξαιτίας τους κουμπώνονται.
Παύει να υπάρχει ο αυθορμητισμός,
επειδή κάθε παρορμητισμός
μπορεί να χαρακτηριστεί ως σαχλαμάρα
αυτό κι αν είναι χαζομάρα!
Δυστυχής η προβαλλόμενη απορροή
της πρέπουσας κοινωνικής συμπεριφοράς.
Δυστυχής η εξαγόμενη απορροή
και σταμάτημα της περιφοράς
του κάθε τι αυθεντικού.
Επιβολή ενός αφεντικού
που τα πάντα θα θωρεί και θα βλέπει
επιβάλλοντας ξανά τα καθώς πρέπει.
Δυστυχείς οι άνθρωποι, δεν απορούν
αν με κάποιο τρόπο ίσως μπορούν
την παρούσα κατάσταση να αποτρέψουν
και αυθορμητισμό πάλι να επιτρέψουν.
Δυστυχής και η πένα η δική μου
που σε μπελάδες μπορεί να με φέρει,
γιατί αν προλογίζει τη δική μου,
αναστάτωση και πάλι θα επιφέρει.
Μα τι να κάνω; Να σιωπήσω;
Που ότι δω και ακουμπήσω
είναι συχνά τόσο θλιβογόνο
που καλύτερα να ήτανε παραισθησιογόνο.

στα καλοκαίρια της καρδιάς και της ψυχής…

«Λεκτικές ανησυχίες»

7 στίχοι γραμμένοι πριν από καιρό
και αφημένοι στο πέρασμα του χρόνου
κι ενώ βρισκόσουν σε σημείο νοερό
και πίστευα ότι θα σε ξαναέβλεπα του χρόνου,
να που το πεπρωμένον φυγείν αδύνατον
και σε ξαναείδα εκείνη την Πέμπτη το βράδυ
κι όσο κι αν μου ήταν αδύνατον
βρήκα θάρρος και σου μίλησα εκείνο το βράδυ.
Περίεργα βλέμματα πάνω μας στραμμένα
τα συναισθήματά μας ξανά ζεσταμένα
και να που ξεκίνησε μια καινούργια αρχή
που ελπίζουμε τις αναστολές μας να άρει.
Ξαναξεκινά του γύρου κόσμου η εξερεύνηση
και κάθε μυστηρίου η διερεύνηση.
Μελωδική μουσική μέσα στην καρδιά μου παίζει
το ωραιότερο γεύμα στημένο σε ένα τραπέζι.
Εύηχες και εύγευστες οι αισθήσεις
κοινές οι σκέψεις μας και οι πεποιθήσεις.
Πρόσεξε με σιγουριά κι ασφάλεια να περπατήσεις
το μονοπάτι που χαράζεται και πρέπει να καθίσεις
δίπλα μου τώρα πιο πολύ από τότε.
Γιατί τα πράγματα αλλάζουνε και οι καταστάσεις
και θα γίνουν έτσι ώστε
θα ακούω από σένα κάθε λογής προτάσεις
ώστε τον εαυτό μου να περιφρουρίσω
και σε καμμία περίπτωση να μην τον αδικήσω.
Για να συνεχίσει η μουσική που μέσα μου παίζοντας
θα αποβάλει τις όποιες καταστάσεις που πιέζοντας
με οδηγούνε πολλές φορές στα όρια
κι αντι γι’ αυτά να στήσουμε τοπία ωραία.
Από τους αγρούς μέχρι τη βουνοκορφή
και να νιώθω δίπλα μου τη δική σου αφή.
Που από μόνη της με περιπλανεί σε ένα ταξίδι,
που όσο και να το γνωρίζω ήδη
είναι κάθε φορά ευπρόσδεκτο και καλοδεχούμενο
όπως το νερό το τρεχούμενο.
Νερό το υπέρτατο συναισθηματικό στοιχείο
που σιγά-σιγά γίνεται και σε εσένα οικείο.
Κι ας ελπίσουμε ότι αυτοί οι στίχοι
θα έχουνε τη δέουσα και πρέπουσα τύχη

από Δέσποινα Κονταξή