Από τους χειμώνες…στα καλοκαίρια…


Ας περάσουμε από τους χειμώνες…

«Δυστυχής η εξαγόμενη απορροή»


Κοιτάζω το θλιβογόνο χιόνι
που περίεργους συνειρμούς ενώνει.
Αισθητή η παρουσία των προγόνων
και μάταιη η προσπάθεια των αγώνων
ενάντια στου χρόνου τη ροή.
Δυστυχής η εξαγόμενη απορροή.
Έγινε πάλι κάτι για να με θλίψει
και το ποίημα αυτό θα το κρύψει.
Με το δικό του τρόπο τον περίτεχνο
όμορφα και ξέθωρα το κρύβει,
όπως το χαρούμενο και περίτεχνο
χρόνο που υπήρχε στην ήβη.
Το χιόνι από τις σκεπές δεν γλυστρά
αναπολώ τις μέρες μου στο Μυστρά,
που ίσως με εκείνον τον τρόπο
και καταβάλοντας καινούργιο κόπο
τον εαυτό μου εξαρχής να περιφρουρίσω
και με φύλακες να τον επιφρουρίσω.
Αλλά αντί για τείχη πετρόκτιστα
εγώ θα έχω συμπεριφορόκτιστα.
Κάθε κακό στοιχείο μου θα το ξεριζώσω,
μήπως και μπορέσω έτσι και σώσω
κάτι από τα τελευταία μου που απομένουν
που με κάνουν ευτυχή και δεν επιμένουν.
Στις πρέπουσες κοινωνικές συμπεριφορές
με τις οποίες οι άνθρωποι καλουπώνονται
και είναι πολλές οι φορές
που εξαιτίας τους κουμπώνονται.
Παύει να υπάρχει ο αυθορμητισμός,
επειδή κάθε παρορμητισμός
μπορεί να χαρακτηριστεί ως σαχλαμάρα
αυτό κι αν είναι χαζομάρα!
Δυστυχής η προβαλλόμενη απορροή
της πρέπουσας κοινωνικής συμπεριφοράς.
Δυστυχής η εξαγόμενη απορροή
και σταμάτημα της περιφοράς
του κάθε τι αυθεντικού.
Επιβολή ενός αφεντικού
που τα πάντα θα θωρεί και θα βλέπει
επιβάλλοντας ξανά τα καθώς πρέπει.
Δυστυχείς οι άνθρωποι, δεν απορούν
αν με κάποιο τρόπο ίσως μπορούν
την παρούσα κατάσταση να αποτρέψουν
και αυθορμητισμό πάλι να επιτρέψουν.
Δυστυχής και η πένα η δική μου
που σε μπελάδες μπορεί να με φέρει,
γιατί αν προλογίζει τη δική μου,
αναστάτωση και πάλι θα επιφέρει.
Μα τι να κάνω; Να σιωπήσω;
Που ότι δω και ακουμπήσω
είναι συχνά τόσο θλιβογόνο
που καλύτερα να ήτανε παραισθησιογόνο.

στα καλοκαίρια της καρδιάς και της ψυχής…

«Λεκτικές ανησυχίες»

7 στίχοι γραμμένοι πριν από καιρό
και αφημένοι στο πέρασμα του χρόνου
κι ενώ βρισκόσουν σε σημείο νοερό
και πίστευα ότι θα σε ξαναέβλεπα του χρόνου,
να που το πεπρωμένον φυγείν αδύνατον
και σε ξαναείδα εκείνη την Πέμπτη το βράδυ
κι όσο κι αν μου ήταν αδύνατον
βρήκα θάρρος και σου μίλησα εκείνο το βράδυ.
Περίεργα βλέμματα πάνω μας στραμμένα
τα συναισθήματά μας ξανά ζεσταμένα
και να που ξεκίνησε μια καινούργια αρχή
που ελπίζουμε τις αναστολές μας να άρει.
Ξαναξεκινά του γύρου κόσμου η εξερεύνηση
και κάθε μυστηρίου η διερεύνηση.
Μελωδική μουσική μέσα στην καρδιά μου παίζει
το ωραιότερο γεύμα στημένο σε ένα τραπέζι.
Εύηχες και εύγευστες οι αισθήσεις
κοινές οι σκέψεις μας και οι πεποιθήσεις.
Πρόσεξε με σιγουριά κι ασφάλεια να περπατήσεις
το μονοπάτι που χαράζεται και πρέπει να καθίσεις
δίπλα μου τώρα πιο πολύ από τότε.
Γιατί τα πράγματα αλλάζουνε και οι καταστάσεις
και θα γίνουν έτσι ώστε
θα ακούω από σένα κάθε λογής προτάσεις
ώστε τον εαυτό μου να περιφρουρίσω
και σε καμμία περίπτωση να μην τον αδικήσω.
Για να συνεχίσει η μουσική που μέσα μου παίζοντας
θα αποβάλει τις όποιες καταστάσεις που πιέζοντας
με οδηγούνε πολλές φορές στα όρια
κι αντι γι’ αυτά να στήσουμε τοπία ωραία.
Από τους αγρούς μέχρι τη βουνοκορφή
και να νιώθω δίπλα μου τη δική σου αφή.
Που από μόνη της με περιπλανεί σε ένα ταξίδι,
που όσο και να το γνωρίζω ήδη
είναι κάθε φορά ευπρόσδεκτο και καλοδεχούμενο
όπως το νερό το τρεχούμενο.
Νερό το υπέρτατο συναισθηματικό στοιχείο
που σιγά-σιγά γίνεται και σε εσένα οικείο.
Κι ας ελπίσουμε ότι αυτοί οι στίχοι
θα έχουνε τη δέουσα και πρέπουσα τύχη

από Δέσποινα Κονταξή

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s