Ασυμβίβαστη και αλλοπαρμένη..αυτό ήταν η Μαρία Δημητριάδη


(1951-2009)

«Πώς φαντάζομαι τον εαυτό μου γριά; Αν ζήσω, πιστεύω πως θα είμαι η ίδια. Σε ό,τι αφορά το πνεύμα μου, δεν την καταλαβαίνω την ηλικία να περνάει από πάνω μου. Τώρα, βιολογικά, όλο και με πιάνει κανένας πόνος όταν βρέχει…»

Η Μαρία Δημητριάδη γεννήθηκε στον Ταύρο και βγήκε στο τραγούδι τη δεκαετία του ’60 με το άλμπουμ του Γιάννη Μαρκόπουλου «Ήλιος ο πρώτος». Αναδείχθηκε με το πολιτικό τραγούδι την περίοδο της μεταπολίτευσης, ερμηνεύοντας στίχους Ναζίμ Χίκμετ, μελοποιημένους από το Θάνο Μικρούτσικο.Στα τέλη της δεκαετίας του 1960, η Μαρία Δημητριάδη τραγούδησε το “Ήλιος ο πρώτος” του Μαρκόπουλου, σε ποίηση του Οδυσσέα Ελύτη, ενώ κατά τη διάρκεια της δικτατορίας και της μεταπολίτευσης συνέδεσε τη φωνή της με το λεγόμενο «πολιτικό τραγούδι». Η φωνή της ήταν το σήμα κατατεθέν σε όλες τις συγκεντρώσεις της Αριστεράς, από το 1974 ώς και τα μέσα της δεκαετίας του ’80 που τα πολιτικά τραγούδια είχαν ακόμα την τιμητική τους.
Στα νεανικά της χρόνια ανήκε στο μαοϊκό ΕΚΚΕ. Ηταν η εποχή που εμφανιζόταν με καφτάνια σε μπουάτ της Πλάκας και τραγουδούσε, μεταξύ των άλλων, και τα περίφημα πολιτικά τραγούδια «Αν η μισή μου καρδιά βρίσκεται γιατρέ εδώ πέρα / η άλλη μισή στην Κίνα βρίσκεται…» σε στίχους Ναζίμ Χικμέτ και μουσική Θάνου Μικρούτσικου, όπως και το «Δελτίο καιρού» των Μήτσου Κασόλα και Γιάννη Μαρκόπουλου.

 

Μεταπολίτευση 1974. Μετά το Πολυτεχνείο, την προδοσία στην Κύπρο και την Λαϊκή κατακραυγή, η χούντα καταρρέει. Ο κόσμος ξεχύνεται στους δρόμους απαιτώντας άμεση δημοκρατία. Ο πολιτισμός και το τραγούδι στο απόγειό τους, μας ανεβάζουν στα ουράνια. Αν κάποιος νεαρός σήμερα, ρώταγε: τι ήταν η μεταπολίτευση; μπορεί να έπαιρνε και την απάντηση: Μαρία Δημητριάδη. Γιατί η Μαρία είχε ενώσει την φωνή της, όπως και την καρδιά της με ότι ομορφότερο είχαμε ονειρευτεί εκείνα τα χρόνια.
Δύο ήταν οι τεράστιες γυναικείες παρουσίες στο τραγούδι, εκείνη την εποχή. Οι δύο Μαρίες, Δημητριάδη – Φαραντούρη. Και οι δύο τραγούδησαν ότι πιο ποιητικό και ότι πιο πολιτικό γράφτηκε στην νεότερη ιστορία του τραγουδιού μας.
Η Μαρία Δημητριάδη στα πενήντα οχτώ της χρόνια, μας εγκατέλειψε για πάντα.
Πρωτοεμφανίστηκε στη μουσική σκηνή το 1968 με το τραγούδι του Σταύρου Ξαρχάκου «Κορίτσια στον ήλιο». Με την συμμετοχή της στον δίσκο του Γιάννη Μαρκόπουλου «Ήλιος ο πρώτος» το 1969 σε ποίηση του Οδυσσέα Ελύτη, ξεκινάει η μικρή σε διάρκεια, αλλά μέγιστη σε προσφορά καριέρα της.
Τραγούδησε όλους τους μεγάλους πρωτοποριακούς συνθέτες της Ελλάδας τα νεώτερα χρόνια. Μίκης Θεοδωράκης, «Τα τραγούδια του αγώνα», «Τα δεκαοχτώ λιανοτράγουδα της πικρής πατρίδας». Θάνος Μικρούτσικος, «Τροπάρια για φονιάδες», «Φουέντε Οβεχούνα», «Τα πολιτικά τραγούδια» σε ποίηση Ναζίμ Χικμέτ. Γιάννη Μαρκόπουλο, «Χρονικό». Μάνο Χατζιδάκι, «Για την Ελένη», «Η μυθολογία του Σαββάτου».
Ήταν πρώην σύζυγος του Αντρέα Μικρούτσικου, με τον οποίον απέκτησε και ένα παιδί τον Σέργιο, και αδερφή της Αφροδίτης Μάνου.
Η Μαρία Δημητριάδη δεν είχε τραγουδήσει μόνο, το λεγόμενο, πολιτικό τραγούδι, ήταν και βαθιά πολιτικοποιημένο άτομο, πως αλλιώς θα μπορούσε να γίνει. Από τα νεανικά της χρόνια ανήκε στην αριστερά, την περίοδο της μεταπολίτευσης μάλιστα ανήκε στο ΕΚΚΕ. Αργότερα συμπορεύτηκε με το ΚΚΕ. Εκλεγόταν δημοτική σύμβουλος στον Ταύρο από όπου και καταγόταν. Ασυμβίβαστος χαρακτήρας δεν δεχόταν μύγα στο σπαθί της. Αυτό το τόσο ασυμβίβαστο του χαρακτήρα της, της δημιουργούσε πολλά προβλήματα στη δουλειά της και την έκανε να ζει εκτός κυκλώματος για χρόνια.
Ιστορικές έχουν μείνει οι μεγάλες συναυλίες στην μετά το 1974 εποχή, όπου με το τραγούδι ο κόσμος υπεράσπιζε αξίες, έπλαθε όνειρα, πολιτικοποιούνταν. Όλα αυτά μέχρι το 1985. Μετά, η εξουσία του ΠΑΣΟΚ ισοπέδωσε τα πάντα

Αντώνης Κασίτας

Έφυγε όρθιος, ασυμβίβαστος, αλλοπαρμένος, όπως σ’ όλη του τη ζωή… Παράδειγμα για μίμηση, για τα νέα παιδιά που ο καταναλωτικός αμοραλισμός της εποχής μας, τα βυθίζει στην ανθρωποφάγα «ευτυχία» της παρακμής..

Στέφανος Ληναίος


Ο Θάνος Μικρούτσικος μιλάει για την Μαρία Δημητριάδη

http://kalodia.blogspot.com/2009/06/blog-post_28.html

«Αν η μισή μου καρδιά»

Αν η μισή μου καρδιά βρίσκεται, γιατρέ, εδώ πέρα
η άλλη μισή στην Κίνα βρίσκεται
με τη στρατιά που κατεβαίνει προς το κίτρινο ποτάμι

Η άλλη μισή στην Κίνα βρίσκεται.

Κι ύστερα, γιατρέ, την κάθε αυγή
την κάθε αυγή, γιατρέ, με τα χαράματα
πάντα η καρδιά μου στην Ελλάδα τουφεκίζεται.

Κι ύστερα, δέκα χρόνια, γιατρέ,
που τίποτα δεν έχω μες στα χέρια μου
να δώσω στο φτωχό λαό μου,
τίποτα πάρεξ ένα μήλο
Ένα κόκκινο μήλο
Την καρδιά μου.


Μας  έμεινε μόνο η μελαγχολία της νοσταλγίας και της θύμησης για ότι χάσαμε…

Advertisements

2 responses to “Ασυμβίβαστη και αλλοπαρμένη..αυτό ήταν η Μαρία Δημητριάδη

  1. Να επαναλάβω τα λόγια του Σ.Ληναίου…
    [Παράδειγμα για μίμηση, για τα νέα παιδιά που ο καταναλωτικός αμοραλισμός της εποχής μας, τα βυθίζει στην ανθρωποφάγα «ευτυχία» της παρακμής..]
    Καλημέρα Αντώνη!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s