Από τους χειμώνες…στα καλοκαίρια…


Ας περάσουμε από τους χειμώνες…

«Δυστυχής η εξαγόμενη απορροή»


Κοιτάζω το θλιβογόνο χιόνι
που περίεργους συνειρμούς ενώνει.
Αισθητή η παρουσία των προγόνων
και μάταιη η προσπάθεια των αγώνων
ενάντια στου χρόνου τη ροή.
Δυστυχής η εξαγόμενη απορροή.
Έγινε πάλι κάτι για να με θλίψει
και το ποίημα αυτό θα το κρύψει.
Με το δικό του τρόπο τον περίτεχνο
όμορφα και ξέθωρα το κρύβει,
όπως το χαρούμενο και περίτεχνο
χρόνο που υπήρχε στην ήβη.
Το χιόνι από τις σκεπές δεν γλυστρά
αναπολώ τις μέρες μου στο Μυστρά,
που ίσως με εκείνον τον τρόπο
και καταβάλοντας καινούργιο κόπο
τον εαυτό μου εξαρχής να περιφρουρίσω
και με φύλακες να τον επιφρουρίσω.
Αλλά αντί για τείχη πετρόκτιστα
εγώ θα έχω συμπεριφορόκτιστα.
Κάθε κακό στοιχείο μου θα το ξεριζώσω,
μήπως και μπορέσω έτσι και σώσω
κάτι από τα τελευταία μου που απομένουν
που με κάνουν ευτυχή και δεν επιμένουν.
Στις πρέπουσες κοινωνικές συμπεριφορές
με τις οποίες οι άνθρωποι καλουπώνονται
και είναι πολλές οι φορές
που εξαιτίας τους κουμπώνονται.
Παύει να υπάρχει ο αυθορμητισμός,
επειδή κάθε παρορμητισμός
μπορεί να χαρακτηριστεί ως σαχλαμάρα
αυτό κι αν είναι χαζομάρα!
Δυστυχής η προβαλλόμενη απορροή
της πρέπουσας κοινωνικής συμπεριφοράς.
Δυστυχής η εξαγόμενη απορροή
και σταμάτημα της περιφοράς
του κάθε τι αυθεντικού.
Επιβολή ενός αφεντικού
που τα πάντα θα θωρεί και θα βλέπει
επιβάλλοντας ξανά τα καθώς πρέπει.
Δυστυχείς οι άνθρωποι, δεν απορούν
αν με κάποιο τρόπο ίσως μπορούν
την παρούσα κατάσταση να αποτρέψουν
και αυθορμητισμό πάλι να επιτρέψουν.
Δυστυχής και η πένα η δική μου
που σε μπελάδες μπορεί να με φέρει,
γιατί αν προλογίζει τη δική μου,
αναστάτωση και πάλι θα επιφέρει.
Μα τι να κάνω; Να σιωπήσω;
Που ότι δω και ακουμπήσω
είναι συχνά τόσο θλιβογόνο
που καλύτερα να ήτανε παραισθησιογόνο.

στα καλοκαίρια της καρδιάς και της ψυχής…

«Λεκτικές ανησυχίες»

7 στίχοι γραμμένοι πριν από καιρό
και αφημένοι στο πέρασμα του χρόνου
κι ενώ βρισκόσουν σε σημείο νοερό
και πίστευα ότι θα σε ξαναέβλεπα του χρόνου,
να που το πεπρωμένον φυγείν αδύνατον
και σε ξαναείδα εκείνη την Πέμπτη το βράδυ
κι όσο κι αν μου ήταν αδύνατον
βρήκα θάρρος και σου μίλησα εκείνο το βράδυ.
Περίεργα βλέμματα πάνω μας στραμμένα
τα συναισθήματά μας ξανά ζεσταμένα
και να που ξεκίνησε μια καινούργια αρχή
που ελπίζουμε τις αναστολές μας να άρει.
Ξαναξεκινά του γύρου κόσμου η εξερεύνηση
και κάθε μυστηρίου η διερεύνηση.
Μελωδική μουσική μέσα στην καρδιά μου παίζει
το ωραιότερο γεύμα στημένο σε ένα τραπέζι.
Εύηχες και εύγευστες οι αισθήσεις
κοινές οι σκέψεις μας και οι πεποιθήσεις.
Πρόσεξε με σιγουριά κι ασφάλεια να περπατήσεις
το μονοπάτι που χαράζεται και πρέπει να καθίσεις
δίπλα μου τώρα πιο πολύ από τότε.
Γιατί τα πράγματα αλλάζουνε και οι καταστάσεις
και θα γίνουν έτσι ώστε
θα ακούω από σένα κάθε λογής προτάσεις
ώστε τον εαυτό μου να περιφρουρίσω
και σε καμμία περίπτωση να μην τον αδικήσω.
Για να συνεχίσει η μουσική που μέσα μου παίζοντας
θα αποβάλει τις όποιες καταστάσεις που πιέζοντας
με οδηγούνε πολλές φορές στα όρια
κι αντι γι’ αυτά να στήσουμε τοπία ωραία.
Από τους αγρούς μέχρι τη βουνοκορφή
και να νιώθω δίπλα μου τη δική σου αφή.
Που από μόνη της με περιπλανεί σε ένα ταξίδι,
που όσο και να το γνωρίζω ήδη
είναι κάθε φορά ευπρόσδεκτο και καλοδεχούμενο
όπως το νερό το τρεχούμενο.
Νερό το υπέρτατο συναισθηματικό στοιχείο
που σιγά-σιγά γίνεται και σε εσένα οικείο.
Κι ας ελπίσουμε ότι αυτοί οι στίχοι
θα έχουνε τη δέουσα και πρέπουσα τύχη

από Δέσποινα Κονταξή

«Blank pages»


«Λευκές σελίδες»-Δ.Κονταξή

Λευκές σελίδες που περιμένουν

υπομονετικά κάτι πάνω τους  να γραφεί

κάτι να τους χαρίσει η αφή

ώστε και αυτές με την σειρά τους να σκιρτήσουν.

Να  νιώσουν τη ζεστασιά του αγγίγματος

καθώς αφήνει τα ακροδάκτυλά μου

και δίνει χαρά και ταξιδεύει

καινούργιους ναυαγούς και ταξιδιώτες

ενίοτε και τυχοδιώκτες.

«Όταν διεγείρονται»-Κ.Καβάφης

Προσπάθησε να τα φυλάξεις ποιητή

όσο κι αν είναι λίγα αυτά που σταματιούνται.

Του ερωτισμού σου τα οράματα

βάλτ΄τα  μισοκρυμένα μες τες φράσεις σου.

Προοσπάθησε να τα κρατήσεις ποιητή

όταν διεγείρονται μες το μυαλό σου

την νύχτα η μες την λάμψι του μεσημερειού

Ένας ποιητικός διάλογος ανάμεσα στην Δέσποινα Κονταξή και στον Κωνσταντίνο Καβάφη

«Change of element»


«Αλλαγή στοιχείου»

Ένα παλιό στο ραδιόφωνο τραγούδι
πήρε τα συναισθήματά μου και τα έβαλε στο γουδί.
Τώρα χρησιμοποιώντας το γουδοχέρι
το τότε, εκείνο το καλοκαίρι

έχει αρχίσει να κάνει θραύση
των πραγμάτων που συμβαίνουνε εντός μου,
γι’ αυτό μια μεταλλική παύση
θα με επαναφέρει σε αυτά που συμβαίνουνε εκτός μου.

Γκλαγγοί ακούγονται από τα χτυπήματα
που δημιουργεί το γουδοχέρι.
Ξεκινάω να ξαναγράφω ποιήματα
με το διστακτικό, τρεμάμενό μου χέρι.

Λες και αυτό το τραγούδι
προκλητικά και απροκάλυπτα,
τοποθέτησε μέσα στο γουδί,
οτιδήποτε ποτέ μου δεν θα αποκάλυπτα.

Κι αρχίζουν οι σκέψεις να περιδινίζονται
μέσα στο μυαλό μου και περιτριγυρίζονται
από ανησυχίες. Τοποθετούνε πιπέρι
και οτιδήποτε βρίσκεται γύρω και περί

αυτών, γίνεται καυστικό και πυροφανές.
Πρέπει να παραδεκτώ το πρωτοφανές
ότι αυτά τα τοποθετούμενα μπαχαρικά
δεν με έκαναν καθόλου να χάρηκα.

Γιατί τα διάφορα καρυκεύματα
ξεσηκώνουν τα πνεύματα
και γίνονται πυροφλεγόμενα.
Στις συζητήσεις υπάρχουν αμφιλεγόμενα

για την ίδια την κατάσταση
και το πως μπορεί να αντιμετωπιστεί.
Το τραγούδι έφερε επανάσταση
και ίσως βρεθώ μετωπιστί

απέναντι από του κριαριού το χαρακτήρα,
που τώρα με περιφλεγέθωντα κρατήρα
θα υπάρξει σίγουρα μια ρήξη
και θα επακολουθήσει έκρηξη.

Έκρηξη παραγράφων, προτάσεων και λέξεων
αποκάλυψη των όποιων έξεων,
που θα δείχνει ότι θα αντέξει
όποιος πει την τελευταία λέξη.

Και μετά από μια θραύση
θα υπάρξει μία παύση.
Σύντομη λεκτική ανασυγκρότηση
και μια αχνοφαίνουσα ερώτηση.

Τα συναισθηματικά υπολλείματα
βρίσκονται στου γουδιού τον πάτο,
υπάρχουν στην κατάσταση ελλείμματα
και με έχει πάρει από κάτω.

Γιατί έγιναν τελικά
τα πάντα πάνω σου μεταλλικά.
Το φιλί, η αγκαλιά, το χάδι
που μου πρόσφερες κάθε βράδυ.

Κι επειδή δεν μου αρέσει η ψυχρότητα
και η μεταλλική νοθρώτητα
ψάχνω να βρω καινούργιο χαρακτήρα
με περιφλεγόμενο, πυροφανή χαρακτήρα.

(Δέσποινα Κονταξή)

Όσο και να θέλει να το αποποιείται


Το βλέμμα του σελιδοποιού

έφτασε στο βλέμμα της γραφοποιού

κι όσο και να θέλει να αποποιείται

στον έρωτα κανείς δεν προσποιείται

φορώντας

αποχρώσεις του καφέ

βλέποντάς τον

θέλεις

να γελάσεις

και γυρεύοντας το άρωμα του καφέ

δεν μπορείς παρά να απολαύσεις

το όλο αυτό παιχνίδι που συμβαίνει

μπροστά σου ήδη

και όσο και να θέλει να αποποιείται

στον έρωτα κανείς δεν προσποιείται

πάντα ρωτά με ενδιαφέρον

τι;  πως;  γιατί;

θα ΄ναι άραγε ενδιαφέρον

αν παρόλα αυτά αντί

να κάνει κάτι το αναμενόμενο

γίνει κάτι το αναπάντεχο

και πάψει να είναι

μαινόμενο

το αίσθημα και τώρα

ανεκτό

Αλλά  ίσως  έχει κλείσει

τελείως αυτή η θύρα

και οποιδήποτε από αυτόν κλήση

να σε φέρει στα πρόθυρα

της απόλυτης παραφροσύνης

και τότε για να δούμε

αν η απουσία της ευφροσύνης

μας φέρει κάτι καλό

να δούμε

Και τότε για άλλη μια φορά

θα  ειπωθεί αυτό που λέγεται από ώρα

«ότι  όσο και να θέλει να το αποποιείται

στον έρωτα κανείς δεν προσποιείται»

«Crusifixion»


Ταξίδι στους τεχνίτες

του ασημιού, του χαλκού,

του χρυσού και του σιδήρου,

για καρφιά να διαπραγματευτείς

με τον εύστροφο λόγο σου.

Αναζήτηση στα συναισθήματα

της χαράς, της λύπης,

της ευτυχίας, της δυστυχίας.

Αιτίες ψάχνεις να βρεις

να τις κρατήσεις στη σκέψη  σου.

Περιπλάνηση στο μυαλό.

Σκέψεις λογικές, παράλογες,

εμφανείς και αφανείς.

Λόγους για να ανακαλύψεις

μέσα στην ευστροφία σου.

Πορεία με την ματιά σου.

Βλέμματα αθώα, πονηρά,

ερωτικά, φιλικά,

μητρικά, προστατευτικά και

κάποτε καταδότες  όπως

το  φιλί του Ιούδα.

Τα καρφιά έρχονται.

Οι αιτίες προβάλλουν.

Οι λόγοι προδότες τα μάτια

παρατηρούν.

Ασήμι.  Καρφί.

Αργυρή σιωπή.

Το αίμα κυλάει

καθώς αυτό καρφώνεται.

Αποφεύγεις τη  ματιά.

Παγώνεις τα συναισθήματα.

Σταματάς το μυαλό

και η σταύρωση ολοκληρώνεται.

Αργυρή σιωπή.

Ματωμένη οπή.

Αναρωτιέμαι…

Ποιος πόνεσε πιο πολύ;

Αυτός που σταύρωσε ή

αυτός που σταυρώθηκε;

της Δέσποινας Κονταξή

(Για όλους αυτούς που σταυρώνονται κάθε μέρα. Μην ξεχνάτε ότι η Ανάσταση πάντα έπεται.)